Onze liefde voor de Bearded Collie begon toen we Olivier voor de eerste keer zagen. In 1987 besloten we, Robert en Olivierna 16 jaar erover nagedacht te hebben, een hondje te kopen. We hadden net een inbraak achter de rug en onze zoon Robert was behoorlijk getraumatiseerd. We hoopten dat een hondje hem weer wat zekerheid en gevoel van veiligheid zou geven. Van tevoren hadden we informatie ingewonnen, boekjes gelezen en toen ik in de krant een advertentie zag waarin een Bearded Collie aangeboden werd, wist ik niet hoe snel ik Joop moest overtuigen om erop af te gaan. Aangekomen op het opgegeven adres bleek het een dierenwinkel in Schiedam te zijn waar de inmiddels grote pup al maanden verbleef. Natuurlijk helemaal fout maar je ziet de hond en kan niet meer terug vooral omdat Robert helemaal gek van het dier was. Volgens de dierenwinkel hadden zij het nest toen het 6 weken oud was gekocht en ons hondje was de laatste. Hij zat inmiddels al 4 maanden in de dierenwinkel in een glazen ruimte en was totaal niet gesocialiseerd. Het hondje ging mee naar huis en was alleen maar ziek en ongelukkig. Via zijn hondenpaspoort kon ik de fokkers achterhalen en ik dacht dat deze mij wel verdere informatie konden geven over wat er aan de hand was met het diertje. Jammer genoeg bleken het broodfokkers te zijn die niets meer met het hondje te maken wilden hebben en me dit heel duidelijk lieten blijken. Gelukkig knapte Olivier, zoals we hem noemden, na verloop van tijd op en werd de allerbeste vriend van Robert. Die twee waren stapelgek op elkaar. Waar Robert was kon je Olivier ook vinden.
Vol goede moed ging Joop met Ollie naar de hondenschool maar na verloop van tijd werd hem vriendelijk verzocht om niet meer te komen want Olivier was onhandelbaar, viel naar andere honden uit en probeerde de instructeur, die hem wel even zou temmen, aan te vallen. Achteraf niet zo gek want ze kwamen met de gekste adviezen en hadden totaal geen verstand van beardies. We moesten de hond keihard aanpakken, een wurgketting met pennen kopen en nog meer van dat soort onzin. Nu weten we inmiddels beter maar toen waren we wanhopig. Een bevriende fokker zei eens tegen ons "van je eerste beardie leer je hoe je met je volgende beardies om moet gaan" en daar heeft ze groot gelijk in gekregen. Ondanks zijn moeilijke karakter waren we dol op Olivier en waren er kapot van toen hij op 7 april 2001 overleed.

Ik wilde zeer beslist geen honden meer want dit verdriet was afschuwelijk. Onze zoon Robert wist me te overtuigen om toch achter een nieuwe hond aan te gaan. Zijn verkering was op 1 april uitgegaan en nu had hij helemaal niets meer. Een huis zonder beardie was geen gezellig huis. Ik was al snel overtuigd maar wilde een handzamer formaat zoals een Nizinny of Schapendoes. Robert bleef zeuren om een beardie dus moeder ging maar weer overstag. Ik wilde een bruine en hij een zwarte. Ik wilde een teef en hij een reu. Ik merkte al snel dat het helemaal niet zo makkelijk was om een pup te kopen. Bij de NBCC was blijkbaar een enorme wachtlijst en werd me verteld dat ik 46 wachtenden voor me had.

Via internet kwam ik in kontakt met een fokker (No-Nonsense's) in België. Na een mailtje te hebben gestuurd of zij misschien pupjes hadden kreeg ik op maandagavond 9 april 2001 onverwacht een telefoontje, dat we in aanmerking kwamen voor een pupje. De blijdschap was groot en we maakten een afspraak om in het weekend te komen kijken. Dagen verkeerden we, ondanks het verdriet over Olivier, in alle staten van blijdschap en konden niet meer wachten om "ons" pupje te kunnen zien.

De datum vrijdag 13 april 2001 zal ik nooit vergeten want dit was één van de gelukkigste dagen uit ons leven. Op de binnenplaats liepen 9 beeldschone volwassen Beardies rond. Op een gegeven moment stond er een heerlijke grote lobbes met een zwart en een wit pootje door het raam naar binnen te kijken. Het was liefde op het eerste gezicht tussen ons en de hond en ik had het idee dat onze Olivier me aankeek. De fokker maakte in onze ogen een grapje en vertelde dat we "Sam" ook wel mochten hebben. De pupjes waren schattig en al snel zag ik een beeldschoon zwart/wit pupje die ik graag wilde hebben. We mochten kiezen uit twee nesten. We vonden het een akelig idee om een pup uit te zoeken die geboren was op de sterfdag van Olivier dus kozen we uit het nest van 1 april een prachtig zwart/wit pupje. Om eerlijk te zijn vonden we de volwassen honden nog leuker en al snel stonden we op de binnenplaats te genieten van de honden. Uncle Sam blafte de longen uit zijn lijf om onze aandacht te krijgen. De fokker vertelde dat Sam 5 jaar was en door de vorige eigenaar teruggebracht was, omdat de hond aan het speelgoed van de baby zat en agressief en onhandelbaar zou zijn. Ze wilden hem eigenlijk laten inslapen. Het dier had dus een bijzonder rotjaar achter de rug.  Ons hart bloedde toen we in die zachte bruine ogen keken. Hoe konden mensen toch zo'n schat van een hond na 5 jaar afdanken? Hij wilde zo graag aandacht hebben. We hadden foto's van de honden genomen en de allereerste foto was toevallig één van Uncle Sam. We hebben er thuis de hele avond naar gekeken en heel ons hart ging naar hem uit. We werden steeds onrustiger en op eerste Paasdag heb ik de fokker gebeld en gevraagd of hij het werkelijk meende dat we Uncle Sam mochten hebben. Het aanbod bleek serieus bedoeld te zijn en de fokker bood aan dat, als we het wilden proberen, we Sam eventueel een aantal dagen op proef mochten hebben.

Sam en MaxTweede Paasdag zaten Joop en ik om 7 uur 's ochtends in de woonkamer elkaar aan te staren. We hadden geen van beiden goed geslapen en wisten eigenlijk al dat we Sam dolgraag wilden hebben. Als we bijna 14 jaar met Olivier konden leven zouden we Sam toch ook een goed huis kunnen bieden? We kenden de gebruiksaanwijzing van een moeilijke hond. Wij ons naar België gespoed om hem te halen. Sam vond alles best en had er geen problemen mee om met ons mee te gaan. Hij was dol op autorijden, was welopgevoed, luisterde bijzonder goed, wilde dolgraag spelen en wandelen, was allerliefst tegen kinderen, was heel erg knuffelbaar, altijd vrolijk en zat graag op schoot. Kortom, we hadden de ideale hond in huis gehaald. Hij was naadloos ons gezin binnengegleden en het leek alsof hij zijn hele leven al bij ons woonde. Sam had één eigenaardigheid: "hij pikte aanstekers en tinnetjes koffiemelk die hij vakkundig leegslurpte". De aansteker ruilen voor een kluifje behoorde wel tot de mogelijkheden. Kortom we hadden de voor ons perfecte hond in huis gehaald. De klap en het verdriet was enorm toen onze ome Sam op 13 juli 2010 overleed. Wat hebben wij ongelofelijk veel van deze geweldige hond gehouden.

Op hemelvaartdag konden we eindelijk ons pupje Max (No-Nonsense's Anthony) ophalen. Wat hebben we genoten van ons tweetal. Uncle Sam was hele dagen bezig om "zijn" pupje op te voeden en Max genoot van alle aandacht. Tja en dan ga je ineens showen want je hebt een prachtige pup en wilt dat dan ook aan iedereen laten zien. Max deed het als pup al uitstekend op shows. Hij geniet er nog steeds van en als we "Maxje show" roepen gaat hij onmiddellijk over in zijn showdrafje ..... Max is en blijft mijn eigen lekkere pupje en heeft een heel hoog knuffelgehalte. Hij ligt dolgraag op tafel en wil het liefst de hele dag geborsteld worden. Max is inmiddels vader geworden van een prachtig nest bij Royal Rascal Bearded Collies, bij het Beardie Huijs en bij ons zelf.

Een paar maanden later konden we Blue (Scottsdale Incantation) bij dezelfde fokker overnemen. Waar twee beardies wonen kunnen er ook wel drie wonen nietwaar? Blue was een prachtige blauwe teef die het op shows ook heel goed deed. Ze kreeg op 14 januari 2004 haar eerste nestje bij haar fokster Susanne Langhorst (ex Schaub) van Scottsdale Bearded Collies. Blue had een heel lief, zacht karakter en was altijd in voor een lekkere knuffelpartij. Geen hond kon zo lekker zoenen als onze Blue. Blue had altijd trek in iets lekkers en stal als de raven. Geen vuilnisbak was veilig en eten op het aanrecht laten staan konden we ook vergeten. Haar zoon Calvin en dochter Sophie vertonen hetzelfde gedag.
Calvin en Sjakie
Uit het nest van Scottsdale Incantation x Wipster's Ladykiller, welke bij de fokster in Duitsland werd geboren, hebben we een mooie zwarte reu, Scottsdale Original oftewel Calvin, gekregen. En ach .... waar drie beardies wonen kan een vierde toch ook nog wel bij. Calvin deed het fantastisch in de showwereld en heeft de nodige kampioenstitels gehaald. Inmiddels hebben we een tweede huis midden in de bossen van Lunteren gekocht. Calvin geniet hier met de rest van onze beardies van zijn vrijheid en dat is behoorlijk aan zijn vacht te zien. Hij is niet vies van een lekker modderbadje en rent graag door de bramenstruiken. Calf dekt regelmatig en vererft prachtige kerngezonde puppen in alle kleuren. 

En ja hoor ..... we vonden het zelf ook wel leuk om een keer een nestje te hebben.

Dus in augustus 2007 werd "Blue" Scottsdale Incantation gedekt door "Blixum" No-Nonsense's Charmer, en op 2 oktober 2007 werden we verblijd met de geboorte van onze eigen pupjes. Op het moment dat er een prachtig blauw teefje geboren werd vertelde Joop mij dat dit zijn pupje was. Tja tegen een extra beardie heb ik natuurlijk nooit bezwaar. Sophietje is een verrukkelijke teef met een heerlijk karakter. Blue kreeg haar derde en laatste nest op 28 februari 2009. Wederom een schitterend nest met als vader Ch. Spirit of Caledonia Of Course "Oscar".
Helaas is Blue op 30 januari 2012 tot ons grote verdriet plotseling overleden aan acute leukemie. We kunnen en zullen haar nooit vergeten.

Na het overlijden van onze Sam zaten we behoorlijk in de put. Alsof het zo moest zijn kregen we een mailtje met foto van een schitterend nest van Rolf en Regina Blessing welke op 13 juni 2010 geboren was. Er zat een pupje bij die het evenbeeld van Scottsdale Beautiful Blessing was. Het was liefde op het eerste gezicht toen we dat heerlijke snoetje van Spirit of Caledonia Very British zagen. We hebben elkaar aangekeken en direct naar Duitsland gebeld of we in aanmerking kwamen voor deze pup. Wat waren we weer gelukkig met dit jonge leven in huis. Charlotte is voor ons een grote aanwinst en geniet van het vrije leven in Lunteren.
Julia op de show in Mechelen op 18-8-2013
Sophietje (Winsdale Amazing Blue) doet niet onder voor haar moeder en heeft ons op 10 april 2011 verblijd met de geboorte van 10 pupjes (trotse vader is onze Max), op 17 september 2012 met een schitterend regenboognestje van 8 puppen met als vader Multi Ch. Midlands-Corner Encore
"Carlo" en op 21 februari 2014 een herhaling van het nest van 17 september 2012. Uit beide nesten hebben we een blauw teefje gehouden. "Julia" Winsdale Design of Blue is een kopie van oma Blue en was binnen de kortste keren jeugdkampioen. Omdat we helemaal gek van haar zijn hebben we de combinatie met Carlo herhaald en hebben daar weer een blauw teefje "Emma" (Winsdale Forever Blue) uit gehouden. We hopen dat ook zij in de voetsporen van haar oma Blue en mama Sophietje treedt.

Als iemand me begin 2001 verteld had dat we ooit zes beardies zouden bezitten had ik het nooit of te nimmer geloofd. We genieten dagelijks van onze beardies en hebben ons leven aangepast aan onze jongens en meisje.