In memoriam

Multi Ch. Scottsdale Original
"Calvin"
(Scottsdale Incantation x Wipster's Lady Killer)

De pagina van Calvin
 

6 januari 2017
De tranen stoppen niet... onze Calvin en dikke Blueke-baby is er niet meer. Wat hebben we gruwelijk veel van deze hond gehouden.

Tot ons verdriet hebben we onze grote liefde Calvin (Scottsdale Original) een week voor zijn 13e verjaardag moeten laten inslapen. We hebben het de laatste week nog even met Tramadol kunnen redden maar nu ging het niet meer. Gisteravond wilde hij niet meer eten, weigerde kluifjes enz.
Calvin gaf het zelf duidelijk op en wilde niet meer. Hij kreeg het behoorlijk benauwd, hapte steeds naar adem en kon geen rust vinden.
Vanmiddag naar de dierenarts met hem geweest en nog thoraxfoto's laten maken. Daar kwam uit dat zijn hart nog redelijk was en er geen vocht achter hart of longen zat maar er waarschijnlijk iets heel goed fout zat.
Hoeveel pijn het ons ook doet we hebben hem in zijn belang laten gaan.
Calvin is in onze armen overleden.

De artsen van Dierendokters Ede zijn we dankbaar voor alle steun die wij en Calvin hebben ondervonden.
Susanne Langhorst-de Haan bedankt voor deze fantastische knuffelbeer met zijn heerlijke karakter.
We zijn blij dat we nog een mooie dochter van hem hebben.

Dit was een "once in a lifetime beardie", zoals iemand zo mooi zei.
We wachten nu tot we zijn as kunnen ophalen, zodat hij een plekje naast Sam, Max en mama Blue krijgt.


The last battle

If it should be that I grow frail and weak
And pain should keep me from my sleep,
Then will you do what must be done,
For this -- the last battle -- can’t be won.
You will be sad I understand,
But don’t let grief then stay your hand,
For on this day, more than the rest,
Your love and friendship must stand the test.
We have had so many happy years
You wouldn’t want me to suffer so.
When the time comes, please, let me go.
Take me where, to my needs they’ll tend,
Only, stay with me till the end
And hold me firm and speak to me
Until my eyes no longer see.
I know in time you will agree
It is a kindness you do to me.
Although my tail its last has waved,
From pain and suffering I have been saved.
Don’t grieve that it must be you
Who has to decide this thing to do;
We’ve been so close -- we two -- these years,
Don’t let your heart hold any tears.
 

No-Nonsense's Anthony
"Max"
No-Nonsense's Shamrock x Riverbelle's Sebastian

De pagina van Max

03-08-2015
Onze Max is er niet meer.
Maandag 3 augustus 2015 ging hij in een heel snel tempo achteruit en moesten we een moeilijke beslissing nemen.
Ondanks dat hij de gezegende leeftijd van 14 jaar en 4 maanden mocht bereiken wilden we hem nog lang niet kwijt.
Joop en ik hebben Max tot het eind toe vastgehouden, geknuffeld, gezoend op die lieve snoet, tranen vergoten en konden het uiteindelijk op een waardige manier afsluiten.

We hebben heel wat afgelachen met deze deugniet. Hij leek heel onschuldig maar wist precies wat hij wilde.
In november 2014 werden we nog verrast door de laatste stunt van Max namelijk het onverwachte nest van Sophie.
De enige die hier verantwoordelijk voor kon zijn was onze ouwe snoeper. Hij kon het namelijk met losse pootjes.
Moesten we voor het tuchtcollege van de Raad van Beheer komen omdat Sophie 9 maanden na haar vorige nest weer puppen kreeg. Uiteindelijk kregen we een boete van € 225,= . Maar zijn kinders zijn allemaal beeldschoon en superlief.

Max was altijd dol op de vrouwtjes. Toen hij verleden jaar ontsnapte liep hij rechtstreeks naar het hek van Dieneke waar 3 loopse teven achter stonden te joelen.
Een buurman die hem zag staan dacht dat het de hond van Dieneke was en zette hem over het hek. Gelukkig waren de teven over hun hoogtepunt heen.
Max had de grootste lol tot Dieneke 4 honden voor het raam voorbij zag komen en onraad rook. En ja hoor..... het was dus onze Max. We hebben er achteraf smakelijk om kunnen lachen.

We hebben afgelopen vrijdag zijn as opgehaald. Hij krijgt een mooie plek tussen zijn beste vrienden "Sam en Blue".
Het doet verschrikkelijk pijn maar we weten dat de beslissing om hem in te laten slapen de enige juiste was.
 

They say memories are golden
well maybe that is true.
I never wanted memories,
I only wanted you.

A million times I needed you,
a million times I cried.
If love alone could have saved you
you never would have died.

In life I loved you dearly,
In death I love you still.
In my heart you hold a place
no one could ever fill.

If tears could build a stairway
and heartache make a lane,
I'd walk the path to heaven
and bring you back again.

 


Scottsdale Incantation
"Blueke"
Drover's Lane Bittersweet Symphonie x Moonhill Does it in Style

Blueke ... onze grote liefde is er niet meer.
Nooit kunnen vermoeden dat het verlies van een hond zo'n afschuwelijk verdriet kon geven.


De pagina van Blue

30-01-2012

Onze Blueke is er niet meer.

Het verdriet is groot en de tranen willen niet stoppen.
Binnen anderhalve week, vanaf het moment dat Blue een kluifje weigerde, hebben we ons mooie blauwe meisje, waar we zielsgelukkig mee waren, verloren aan acute leukemie. Onbegrijpelijk. Ze was nog maar 10 jaar. We bleven tot het laatste moment hopen op een wonder maar dat kwam niet meer. Tot de ochtend van haar overlijden bleef ze, hoewel ze verlamd was, de grand lady en wilde zelfs de avond ervoor nog heel graag geborsteld worden. Bovenstaande foto is de avond voor haar overlijden gemaakt. Zo mooi en toch zo ziek. Ze is heel vredig overleden. We hebben haar tot het allerlaatste moment in onze armen gehouden en geknuffeld en gestreeld.

Wat hebben wij afschuwelijk veel van deze hond gehouden. Joop was stapelgek op "zijn meisje" en zij op hem. Ze kon net zo hard snurken als het baasje en lag graag breeduit naast hem te slapen. Het geronk was niet om aan te horen.

Iedereen in onze omgeving zag hoe Blue met haar ogen kon seinen als ze iets wilde. Ook was Blue heel duidelijk in haar voorkeur. Als ze iemand niet mocht moest hij of zij uitkijken dat ze niet snel even achterlangs liep en in de billen kneep. We hebben ons menigmaal kapot geschaamd maar ook heel veel gelachen om haar capriolen. Zij bepaalde of puppenmensen geschikt waren en zat er nooit naast. Als ze goedgekeurd waren dan werden ze overstelpt met liefdesbetuigingen. Ook schoenen werd door haar (in haar jeugdjaren) vakkundig "getest". Maar het allerlekkerst waren haar kusjes. Geen grote slobbers maar hele beschaafde kleine likjes. En als we dan tegen haar riepen "dikke meiden zijn lekker" loeide ze huizenhoog en schudde zo hard met haar kont en staart dat ze bijna omviel.

Blue was de baas in huis. Als één van de honden te luidruchtig naar haar zin was hoefde ze alleen maar op te staan en naar ze te kijken. Waren ze te wild met speelgoed bezig dan pakte zij het af en legde het in de bench of ging er bovenop liggen. In het bos liep ze tot twee weken geleden nog voorop in de gelederen te blaffen. Maar o wee als een hond "haar roedel" bedreigde .... Ome Sam en Max durfden op een gegeven moment niet meer langs het hek van de buren waar een agressieve Hovawart ze stond te bedreigen. Blue, die er al voorbij was, draaide zich om nam een sprong en greep de hond in haar neus... hevig gejank natuurlijk maar we hebben nooit meer last gehad.

Mijn zus had haar graag te logeren en genoot van alle aandacht die mensen aan Blue schonken. Volgens haar straalde er een beetje van de glans van Blue op haar af.
Menig buitenlands kind uit haar straat is zijn angst voor honden dankzij Blue kwijtgeraakt. Blue zat daar ook heel graag op het balkon en zong luidkeels als er een politiewagen, ziekenwagen of brandweer langsreed. Ook op de eerste maandag van de maand ging ze helemaal uit haar dak en zong uit volle borst met de sirene mee. De rest van de beardies volgde dan. Sommige buren zullen wel blij zijn dat dit nu afgelopen is.

Toen mijn schoondochter zwanger was klom Blue bij haar op schoot en drukte zielsgelukkig haar buik tegen die van mijn schoondochter aan. Dit kon ze uren volhouden.

Met Ans had ze een speciale band. Ans was bij haar geboorte aanwezig geweest en later bij Blue haar eigen bevalling in Duitsland. Ze genoot als ze met Ans naar shows mocht en lag heel relaxed mooi te zijn op haar witte bontkleedje. Ook de hondenschool van Ans en Wim was favoriet bij haar. Het enige probleem was dat ze in plaats van naar mij naar Liesbeth Woudsma, die daar ook met haar beardie op les zat, luisterde want die had lekkere kluifjes in haar zak.

Haar eerste nest kreeg ze bij haar fokster Susanne Langhorst en de volgende twee nesten bij ons. Ze was gek op Dieneke en vertrouwde haar blindelings met bevallingen. Dieneke heeft weleens een hele nacht met Blue bovenop zich gelegen toen ze moest bevallen.

Blue is de stammoeder van de Winsdale kennel en leeft voort in haar kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen. We zijn haar dankbaar voor haar zoon Calvin en dochter Sophie die bij ons wonen.
Vrijdag kunnen we haar as ophalen. Ze krijgt in een mooie witte urn een plekje naast ome Sam.

We zijn onze dierenartsen Elmar Bottemanne, zijn vrouw Sietske Spann en assistentes van Dierendokters Ede erkentelijk voor de uitstekende zorg en begeleiding die Blue en ons geboden werd.
 


Niemand die het weten kan,
Hoeveel ik van je hou.
Niemand die mij troosten kan,
In mijn verdriet om jou.

Niemand die begrijpen zal,
Hoe vreselijk ik je mis.
Niemand die beseffen zal,
Hoe erg die pijn wel is.
Maar fijne herinneringen,
verzachten mijn smart.
Voorgoed uit het midden,
Voor altijd in mijn hart.

No-Nonsense's Uncle Sam
"ome Sam"

Queens Jewel Joey of Pribardom X River Belle's O'Noche

De pagina van ome Sam


fotoalbum ome Sam

Toen we op 13 april 2001 voor het eerst bij ons pupje Max gingen kijken stond de toen 5 jarige Sam bij zijn fokkers voor het raam onze aandacht te trekken.
(De foto aan de linkerkant is toen gemaakt. De rechter foto is op zijn laatste dag gemaakt.)
Later toen we buiten bij de volwassen honden gingen kijken probeerde hij met een bal in zijn bek alweer onze aandacht te trekken.
Sam bleek na een rot tijd door zijn baas teruggebracht te zijn en zocht een nieuwe baas. Hij had al een aantal mensen gebeten en zou agressief zijn. Sam zag ons wel zitten en liet dit duidelijk blijken.
Tussen Sam en ons was het liefde op het eerste gezicht. Na twee daagjes bedenktijd hebben we hem opgehaald.
Hij kwam bij ons binnen, kroop bij onze zoon op schoot en hoorde vanaf de eerste seconde bij ons gezin.

Toen we na een aantal weken Max op konden halen was Sam in zijn element.
Een pupje voor hem alleen .... wat was hij hier gelukkig mee.
Iedereen in onze omgeving was gek op deze unieke hond.
Wat hebben wij genoten en afschuwelijk veel gehouden van deze clown met zijn heerlijke karakter.
Hij was helemaal gek van kinderen en pupjes en deed zijn uiterste best om leuk gevonden te worden.

Sam was altijd in voor een dolletje, haalde de meest gekke streken uit en kon supereigenwijs zijn.
Als we de honden uitlieten bepaalde Sam zelf wanneer hij er genoeg van had en liep op een drafje naar huis. Eerst werd er door hem gekeken of de tuindeur open was. Was dit niet het geval dan liep hij naar de voorkant van het huis en bleef stoïcijns bij de voordeur op ons wachten.
We hebben heel wat afgelachen om onze ome Sam en waren stapelgek op die boef.

Toen mijn zus een tijdje bij ons in huis kwam wonen probeerde Sam haar weg te pesten.
De ene keer zat hij triomfantelijk met een onderbroek van haar in zijn bek op de bank, dan had hij weer een boek uit haar kamer gepikt, hij vrat alle snoep op die zij onder haar bed bewaarde en zat zelfs een keer met een bol knoflook in zijn bek haar uit te dagen.
Toen ze uiteindelijk door kreeg dat Sam alleen maar wilde ruilen voor een frolicje werden ze dikke vrienden.
We kunnen boeken vol schrijven over deze fantastische beardie en hopen dat hij nu ergens is waar hij geen pijn meer heeft.

Zijn laatste adem heeft hij uitgeblazen in onze armen.
Samen met Max hebben we zijn urn opgehaald.
Sam is nu weer thuis waar hij zo gelukkig was.

Hoewel we nog meer beardies hebben is het stil in huis zonder hem.
Het verdriet om het verlies van Sam zal nog wel even duren.
Zo'n unieke hond krijg je maar eens in je leven.
We missen hem verschrikkelijk.